Wat regelt artikel 50 van de AI Act precies?

onderwijs

AI-artikelen over EU-beleid zonder inhoudelijke toetsing

Een website publiceert automatisch AI-gegenereerde artikelen over Europees beleid. Er is een redactiestatuut op papier, maar niemand toetst de inhoud. Voor publicatie draait alleen een spellingcontrole, en een tweede AI-model kijkt de tekst na.

Herkomst: De finale richtsnoeren van de Commissie over artikel 50 behandelen dit geval als uitgewerkt voorbeeld bij de transparantieplichten. Het document is niet bindend.

Een redactiestatuut op papier, een spellingcontrole en een tweede AI-model tellen niet als menselijke toetsing, dus zonder inhoudelijke feitencontrole door een mens moet u de publicatie labelen.

Commission Guidelines C(2026) 5054 final, 20.7.2026, uitgewerkte voorbeelden bij artikel 50

media en content

AI-samenvatting van een raadsbesluit onder eindredactie

Een nieuwssite zet onder een door een journalist geschreven artikel over een recent raadsbesluit een AI-gegenereerde samenvatting. De eindredacteur leest die samenvatting inhoudelijk na, controleert de feiten en geeft akkoord voor publicatie.

Herkomst: De finale richtsnoeren van de Commissie over artikel 50 behandelen dit geval als uitgewerkt voorbeeld bij de transparantieplichten. Het document is niet bindend.

Leun niet op de redactie-uitzondering zonder inhoudelijke toetsing door een deskundige en een vindbaar genoemde eindverantwoordelijke, en bedenk dat de uitzondering vervalt zodra AI na de akkoordverklaring opnieuw in de tekst ingrijpt.

Commission Guidelines C(2026) 5054 final, 20.7.2026, uitgewerkte voorbeelden bij artikel 50

werving en selectie

AI-chat bij werving en selectie: wat de sollicitant moet weten

Een recruiter zet een AI-chat in die kandidaten na hun reactie op een vacature een eerste screeningsgesprek laat voeren en hun cv aanvult met de antwoorden. De chat presenteert zich met een voornaam en schrijft in vlotte spreektaal. De vraag is of deze sollicitanten redelijkerwijs doorhebben dat zij met een AI-systeem praten.

Herkomst: Artikel 50 lid 1 verplicht aanbieders ervoor te zorgen dat AI-systemen die voor directe interactie met natuurlijke personen zijn bedoeld zodanig worden ontworpen en ontwikkeld dat de betrokken natuurlijke personen worden geinformeerd dat zij interageren met een AI-systeem, tenzij dit duidelijk is vanuit het oogpunt van een normaal geinformeerde en redelijk omzichtige en oplettende natuurlijke persoon, rekening houdend met de omstandigheden en de gebruikscontext. Artikel 50 lid 5 bepaalt dat die informatie uiterlijk op het moment van de eerste interactie op duidelijke en te onderscheiden wijze aan de betrokken natuurlijke personen wordt verstrekt en aan de toepasselijke toegankelijkheidseisen voldoet.

Wij lezen de duidelijkheidstoets als een vraag over het publiek dat het systeem feitelijk tegenkomt, en dat publiek is bij werving en selectie geen getrainde beroepsgroep maar een brede groep sollicitanten die onder druk staat en de organisatie nog niet kent. Een menselijke voornaam en spreektaal duwen die beoordeling in onze ogen de verkeerde kant op, hoe handig ze conversioneel ook zijn. Koopt u de chat in plaats van hem te bouwen, dan richt artikel 50 lid 1 zich naar de letter tot de aanbieder terwijl u de persona en het instapmoment kiest; of u met een eigen naam op zo'n chat zelf in de rol van aanbieder schuift, beantwoordt artikel 50 niet. Maak de melding in het eerste bericht daarom een inkoopeis en controleer bij oplevering dat die er ook echt staat.

Redactioneel voorbeeld. De regel hierboven staat in de verordening. De situatie is door ons geschreven om te laten zien hoe die regel in deze sector uitpakt, en is niet ontleend aan een uitgewerkt geval uit officiële richtsnoeren.

Artikel 50 lid 1 en lid 5

biometrie en identificatie

Camera bij de ingang: toegangscontrole versus biometrische categorisatie

Een organisatie laat medewerkers binnen via gezichtsherkenning bij de toegangscontrole en gebruikt in de bezoekersruimte daarnaast een camera die gezichten in leeftijdsgroepen indeelt. Beide toepassingen draaien op dezelfde biometrische infrastructuur en dezelfde beelden. De vraag is bij welke van de twee de betrokken personen actief geinformeerd moeten worden.

Herkomst: De richtsnoeren van de Commissie van 20 juli 2026 rekenen geautomatiseerde toegangscontrole met gezichtsherkenning tot de systemen die alleen passief gegevens verzamelen en niet tot een uitwisseling met natuurlijke personen in staat zijn, en dus niet interageren in de zin van artikel 50 lid 1. Voor artikel 50 lid 3 stellen zij dat de informatieplicht, behoudens gebruik dat op grond van artikel 5, lid 1, punt g, verboden is, geldt voor elk systeem voor biometrische categorisering, ook buiten hoog risico, en noemen zij indeling naar leeftijd of geslacht op basis van biometrische gegevens als voorbeeld. Artikel 50 lid 3 zelf kent daarnaast een eigen uitzondering voor systemen die bij wet zijn toegestaan om strafbare feiten op te sporen, te voorkomen of te onderzoeken. Als wijze van informeren noemen de richtsnoeren een zichtbare mededeling bij elke mogelijke ingang van een tentoonstellingsruimte dat gezichtsopnamen worden gemaakt om bezoekers aan een leeftijdsgroep toe te wijzen, uiterlijk op het moment van de eerste blootstelling.

Onze lezing is dat u niet per camera maar per verwerkingsdoel moet inventariseren: dezelfde lens die bij de toegangscontrole buiten lid 1 valt, brengt u binnen lid 3 zodra dezelfde beelden mensen in een categorie plaatsen. Leg daarom per opstelling vast wat er met de opname gebeurt en wie de gebruiksverantwoordelijke is, want dat bepaalt of er een bordje bij de ingang hoort te hangen. De richtsnoeren schrijven geen vaste vorm voor, maar zij binden wel het moment: de mededeling moet er zijn voordat iemand het beeld in loopt, en een verwijzing in het privacystatement haalt dat moment in onze lezing zelden.

Commission Guidelines C(2026) 5054 final, 20.7.2026, randnummer (30) en randnummers (104) tot en met (108)

AI-agents moeten zowel hun AI-aard als hun opdrachtgever bekendmaken

Punt (31) van de richtsnoeren van 20 juli 2026 bepaalt dat AI-agents onder artikel 50 lid 1 vallen wanneer zij kunnen communiceren met de personen die hen instrueren of met andere natuurlijke personen bij de uitvoering van hun taken, met als voorbeelden het maken van boekingen, het beheren van correspondentie, het onderhandelen over of sluiten van contracten en het uitvoeren van aankopen. Volgens datzelfde punt moeten AI-agents zo worden ontworpen en ontwikkeld dat zij zowel hun kunstmatige aard bekendmaken als de persoon namens wie zij handelen, gelet op de noodzaak van transparantie over de oorsprong en over de delegatie van bevoegdheid en verantwoording voor de gevolgen van hun handelen. Dit geldt ook in complexe multi-agentarchitecturen waarin andere agents rechtstreeks met natuurlijke personen communiceren. Wanneer de aanbieder voor het in de handel brengen of in gebruik stellen niet betrouwbaar kan vaststellen of de agent rechtstreeks met een natuurlijke persoon zal communiceren, moet de agent op architectuurniveau zo worden ontworpen en geinstrueerd dat hij zich in elke situatie bekendmaakt waarin het redelijkerwijs waarschijnlijk is dat hij met een natuurlijke persoon in contact komt, ook wanneer die persoon een rechtspersoon vertegenwoordigt. Verder moeten agents zich ook bekendmaken aan de personen die hen instrueren, op belangrijke momenten zoals autorisatie, rapportage en validatie, mede wanneer de agent output verwerkt of gebruikt die door andere AI-systemen is voortgebracht in plaats van door een natuurlijke persoon, en bij iedere nieuwe interactie. Punt (63) voegt toe dat artikel 50 lid 2 op AI-agents van toepassing kan zijn wanneer de handeling van de agent leidt tot AI-gegenereerde of gemanipuleerde content die door natuurlijke personen waarneembaar is, terwijl tussenliggende verwerkingsstappen zoals redeneerketens en niet-waarneembare handelingen zoals een webverzoek of browseractie daarbuiten vallen.

Commission Guidelines C(2026) 5054 final, sectie 3.1.1, randnummer (31), en sectie 4.1.2, randnummer (63)

Artistiek of satirisch werk is niet vrijgesteld, alleen verlicht, en informatief wint altijd

Punt (119) van de richtsnoeren van 20 juli 2026 spreekt van een verzwakte transparantieverplichting voor deepfakes die deel uitmaken van evident artistieke, creatieve, satirische, fictieve of vergelijkbare werken of programma's, waarbij de verplichting beperkt is tot bekendmaking op een passende wijze die de weergave of het genot van het werk niet belemmert. Punt (120) omschrijft de categorieen: artistieke werken zijn werken gemaakt met het oog op kunst, waaronder muziek, cinematografische werken en beeldende kunst; creatieve werken vergen creatieve keuzes, waarbij werken die vooral door functionele of technische overwegingen zijn ingegeven niet als creatief gelden; satirische werken beogen samenleving, politiek, bedrijfsleven of publieke figuren te bekritiseren met humoristische technieken; fictieve werken betreffen personen, objecten, plaatsen, entiteiten of gebeurtenissen in een verbeelde maar geloofwaardige setting; vergelijkbare werken delen kernkenmerken met die categorieen zonder er precies in te passen. Punt (122) bepaalt dat het voor de natuurlijke personen die eraan worden blootgesteld evident moet zijn dat de content in een van die categorieen valt, dat de categorieen daarom strikt moeten worden uitgelegd gelet op het lichtere bekendmakingsregime en de belangen van de vrijheid van meningsuiting en van kunst en wetenschap, en dat content waarvan de aard voor het publiek mogelijk onduidelijk of dubbelzinnig is buiten dit lichtere regime valt. Relevante factoren zijn volgens datzelfde punt of de content vormen of stijlen vertoont die kenmerkend zijn voor de categorie, de context waarin de content wordt gepresenteerd, en de verwachtingen van het publiek. Datzelfde punt sluit content uit waarvan de aard uitsluitend informatief of commercieel is en als zodanig herkenbaar is, met nieuwsverslaggeving als voorbeeld, merkt op dat advertenties of documentaires in bepaalde specifieke situaties wel en in andere niet als evident creatief of fictief kunnen gelden omdat de beoordeling per geval plaatsvindt, en bepaalt dat wanneer de deepfake meerdere karakters combineert, bijvoorbeeld informatief en creatief, het informatieve karakter altijd voorgaat en de gewone labelvereisten gelden. Punt (123) benadrukt dat deze deepfakes niet zijn uitgesloten van de verplichting: de gebruiksverantwoordelijke moet de AI-oorsprong of de manipulatie nog steeds bekendmaken, maar mag dat doen op een passende wijze, en moet in elk geval voldoen aan artikel 50 lid 5. Punt (124) bepaalt dat het beroep op de verlichte verplichting geen rechtvaardiging kan zijn om de grondrechten van individuen of de rechten van rechthebbenden op grond van het Unierecht inzake intellectuele eigendom of gegevensbescherming niet te eerbiedigen. Als voorbeelden binnen de categorieen noemt het document films met door AI verjongde bestaande acteurs of digitale replica's van overleden acteurs, door AI gegenereerde muziek in de stijl van bestaande artiesten, en een door AI gemanipuleerde afbeelding van een bestaande politicus in een scene die duidelijk bedoeld is als humoristische kritiek. Buiten de categorieen vallen volgens het document onder meer een door AI gemanipuleerde video in de stijl van een teleshoppingkanaal, door AI gegenereerde beelden van beroemdheden die suggereren dat zij betrokken waren bij activiteiten die nooit hebben plaatsgevonden, en een door AI gemanipuleerde video met een realistische synthetische influencer die uitsluitend de functionaliteiten van een gesponsord product toont.

Commission Guidelines C(2026) 5054 final, sectie 6.1.3, randnummers (119) tot en met (124), en de bijbehorende voorbeeldenlijsten

De gedragscode ondertekenen is vrijwillig, maar niet-tekenen betekent zelf bewijzen

De Q&A van de Commissie over het ondertekenen van de gedragscode transparantie AI-gegenereerde content vermeldt dat ondertekening vrijwillig is en dat het niet ondertekenen ervan geen niet-naleving van de AI-verordening oplevert. Diezelfde Q&A vermeldt dat de code twee delen kent, een deel voor aanbieders over het markeren van door AI gegenereerde of gemanipuleerde content in machineleesbare vorm en de bijbehorende detectiemechanismen, en een deel voor gebruiksverantwoordelijken over de bekendmaking en labeling van deepfakes en van bepaalde door AI gegenereerde of gemanipuleerde tekst over aangelegenheden van algemeen belang. Zij vermeldt verder dat ondertekenaars, na een positieve beoordeling door de Commissie en het AI-Comite, zich op de code kunnen beroepen om naleving van hun verplichtingen onder artikel 50 aan te tonen, ongeacht hun plaats van vestiging, en dat de sluitingsdatum voor opname in de eerste lijst van ondertekenaars 27 juli 2026 om 18:00 uur CEST was, waarbij latere ondertekening mogelijk blijft maar niet op die eerste lijst verschijnt. De richtsnoeren van de Commissie van 20 juli 2026 bepalen in punt (146) dat aanbieders en gebruiksverantwoordelijken binnen het bereik van artikel 50 lid 2 en lid 4 hun naleving kunnen aantonen door zich te houden aan een gedragscode die op grond van artikel 50 lid 7 als toereikend is beoordeeld, en dat zo'n code de verordening en de richtsnoeren niet vervangt maar aanvult als het enige Uniebreed erkende praktische kader daarvoor. Punt (147) bepaalt dat naleving ook via andere passende middelen kan worden aangetoond, dat toezichthouders zich bij ondertekenaars zullen richten op de vraag of zij de code hebben nageleefd en de daarin opgenomen maatregelen hebben uitgevoerd, en dat een opt-out uit onderdelen van de code ertoe leidt dat die aanbieders en gebruiksverantwoordelijken voor dat onderdeel het voordeel van het vergemakkelijkt aantonen verliezen. Punt (148) bepaalt dat wie geen ondertekenaar is, wordt geacht via andere passende middelen aan te tonen hoe hij aan artikel 50 lid 2, lid 4 en lid 5 voldoet en uit te leggen hoe zijn maatregelen naleving waarborgen, bijvoorbeeld door een gapanalyse uit te voeren die de eigen maatregelen vergelijkt met de maatregelen uit een als toereikend beoordeelde code, en dat die partijen waarschijnlijk meer verzoeken om informatie en om toegang zullen ontvangen. Punt (149) bepaalt dat bevoegde autoriteiten toezeggingen die in lijn met een als toereikend beoordeelde code zijn uitgevoerd, kunnen meewegen als verzachtende omstandigheid bij het bepalen van de hoogte van boetes. Punt (150) bepaalt dat de Commissie, als een code niet als toereikend wordt beoordeeld, een uitvoeringshandeling kan vaststellen met gemeenschappelijke regels voor de uitvoering van artikel 50 lid 2, lid 4 en lid 5.

Commission Guidelines C(2026) 5054 final, sectie 8.1, randnummers (146) tot en met (150); Commission Q&A on signing the Code of Practice on Transparency of AI-generated Content (geraadpleegd op 9 augustus 2026)

De gebruiksverantwoordelijke kan niet leunen op de machineleesbare markering van de aanbieder

Punt (117) van de richtsnoeren van 20 juli 2026 bepaalt dat gebruiksverantwoordelijken van AI-systemen die deepfakecontent genereren of manipuleren, duidelijk en onderscheidbaar moeten bekendmaken dat de content kunstmatig is gemaakt of gemanipuleerd, door de output als zodanig te labelen en de kunstmatige oorsprong ervan te vermelden. Volgens datzelfde punt moeten de gehanteerde label- of bekendmakingsmethoden begrijpelijk en waarneembaar zijn voor natuurlijke personen, bijvoorbeeld met zichtbare of hoorbare labels, zonder dat die personen op specifieke technische hulpmiddelen hoeven te vertrouwen of daartoe aparte handelingen moeten verrichten. Het punt sluit uitdrukkelijk af met de vaststelling dat gebruiksverantwoordelijken zich niet kunnen beroepen op de machineleesbare markering die de aanbieder onder artikel 50 lid 2 in de content heeft ingebed, omdat die markeringen niet onmiddellijk duidelijk en onderscheidbaar zijn voor de natuurlijke personen die aan de deepfakecontent worden blootgesteld. Punt (12) voegt daaraan toe dat gebruiksverantwoordelijken in complexe ketens van contentproductie en -distributie evenredige maatregelen moeten nemen om te waarborgen dat het door hen aangebrachte label onder artikel 50 lid 4 daadwerkelijk duidelijk en onderscheidbaar wordt getoond aan het beoogde en voorzienbare publiek op het moment van de eerste blootstelling, bijvoorbeeld via contractuele voorwaarden met distributiepartners en via instellingen en interfaces van de gebruikerservaring. Punt (14) bepaalt dat een rechtspersoon gebruiksverantwoordelijke blijft ook wanneer hij derden zoals opdrachtnemers of freelancers namens hem en onder zijn gezag bij de werking van het systeem betrekt, en dat individuele werknemers die onder diens instructies en toezicht handelen niet als aparte gebruiksverantwoordelijken gelden.

Commission Guidelines C(2026) 5054 final, 20.7.2026, sectie 6.1.2, randnummer (117), en sectie 2.3, randnummers (12) en (14)