Artikel 3: Definities

Volgens artikel 3 is een AI-systeem een op een machine gebaseerd systeem dat met verschillende niveaus van autonomie werkt, aanpassingsvermogen kan vertonen, en uit input afleidt hoe output te genereren zoals voorspellingen, aanbevelingen of beslissingen.

Artikel 3 lid 3 definieert een aanbieder als een persoon of organisatie die een AI-systeem of AI-model voor algemene doeleinden ontwikkelt en in de handel brengt of in gebruik stelt onder eigen naam of merk.

Artikel 3 lid 4 definieert een gebruiksverantwoordelijke als een persoon of organisatie die een AI-systeem onder eigen verantwoordelijkheid gebruikt, uitgezonderd persoonlijk niet-beroepsmatig gebruik.

Artikel 3 van de AI Act maakt geen algemene uitzondering voor het MKB. Wel voorziet de AI Act in ondersteunende maatregelen en eventueel verlichte verplichtingen voor kleine en middelgrote ondernemingen, afhankelijk van hun rol in de AI-waardeketen.

Artikel 3 van de AI Act werkt aanvullend op de AVG. Waar de AVG persoonsgegevens beschermt, richt de AI Act zich op de veiligheid en betrouwbaarheid van AI-systemen. Organisaties moeten aan beide regelgevingen voldoen wanneer hun AI-systeem persoonsgegevens verwerkt.

De AI Act kent een gefaseerde invoering. Verboden AI-praktijken gelden vanaf februari 2025, verplichtingen voor hoog-risico AI-systemen vanaf augustus 2026, en overige bepalingen worden geleidelijk van kracht. De specifieke deadline voor artikel 3 hangt af van de categorie van de verplichting.

Ja, artikel 3 van de AI Act kan ook relevant zijn wanneer u AI-systemen inkoopt. Als gebruiksverantwoordelijke (deployer) heeft u eigen verplichtingen onder de AI Act, ongeacht of u het systeem zelf heeft ontwikkeld of ingekocht bij een aanbieder.

Bij artikel 3 van de AI Act is de provider (aanbieder) degene die het AI-systeem ontwikkelt of op de markt brengt, terwijl de deployer (gebruiksverantwoordelijke) degene is die het systeem onder eigen verantwoordelijkheid inzet. Beide rollen hebben verschillende verplichtingen.